در آن اتفاق مشخص نشد بعداز چه رویاعطا کرد شدیدی، مانند احتمالاً فوران حریقفشان یا این که لغزش لایهی زمین، یا این که زلزله، دریاچه، دی اکسید کربنی را که در ته خویش انبار کرده بود «بالا آورد»، گویی درِ شیشهی نوشابهی گازدارِ گرم گردیدهای را گشوده کرده باشند. ابر ناپیدایی از گاز، زمین را یادگرفت و هزار و هفتصد نفر را کشت. فوران مشابهی در سال 1984 در دریاچهی مونون (در به عبارتی قربت) سی و هفت نفر را معلم خصوصی فیزیک در مشهد کشت.
محققان برآورد مینمایند در دهههای قبل آدم هر ساله به صورت میانگین نزدیک به پنج و نیم میلیارد تُن کربن با سوزاندن سوختهای فسیلی به جو نبی میباشد، در حالی که اسباب و اثاثهای اندازهگیری صرفا معدل مقداری بیش تر از سه میلیارد تُن در سال را تصویب کردهاند. پییترتنس (از ادارهی ملی اقیانوس نگاری و جو امریکا) ذکر داشت: «ارتقاء حقیقی و واقعی کربن را با تمرکز فراوان میدانیم. سازه براین دو و نیم میلیارد بدن کربن هر سال جایی میرود البته نمیدانیم کجا)).»
اقیانوس بازه هاست نهانگاه عمده فرض گردیده است. فیتوپلانکتونها (گیاهان ریزِ آبیرنگ) با فوتوسنتز، دی اکسید کربن را مصرف مینمایند. (پلانکتون مو جود خاصی وجود ندارد بلکه دستهای میباشد از گیاهان و جانوران ریزِ شناور در آبِ سطحی، که به عنوان مثال، پارهای از جلبکها و پارهای از آمیبها را در بر می گیرد. فیتوپلانکتون، پلانکتون گیاهی میباشد، در قبالِ زوئوپلانکتون که پلانکتون جانوری میباشد.) بعد از مرگ، قالبی فیتوپلانکتون تهنشین میشود و مقدار مقداری کربن را به خویش به ته میبرد
البته تحقیقهایی هم وجود دارا هستند که نماد دادهاند که اقیانوسها نمیتوانند واحد سنجش دی اکسید کربن ناپدید گردیده را توجیه نمایند. تنس خاطرنشان کرد: «در حال حاضر به لحاظ میرسد که آنچه به اقیانوسها میرود بسیار اندک میباشد که بیشخیس آن به مملکتهای معتدل نیمکُرهی شمالی میرود. اما اینگونه وجود ندارد که ما به مکان معینی پی برده باشیم. هنوز صحیح نمیدانیم کجا میرود.»
گیاهان بی آبی نیز با فوتوسنتز، دی اکسید کربن را جذب مینمایند. اما محققان میگویند به نقص میقدرت گیاهان بهخصوص یا این که حیطههایی از سیاره را معین کرد که مقدار هنگفتی گاز را به خویش بگیرند
یکی جاهای در مظان اتهام، ماندابهای گندیده میباشد. گنداب و بیشههای گندابی مقدار فراوانی دی اکسید کربن جذب مینمایند. باران اسیدی پرورش خزه و گیاهان گندابی را تحریک مینماید. کلینجر گمان داشت کهاین رشد می بایست جذب کلی گاز را در بیش تر از نیم قرن قبلی افزوده باشد. وی خاطرنشان کرد: «زمینهای گندابی، نیروهای بومشناختی مؤثری میباشند و تردیدی وجود ندارد در چرخهی کربن نقشی عمده داراهستند.»
توضیح صورت: گیاهان ریز زنده به اسم فیتوپلانکتون، دی اکسید کربن را جذب مینمایند و ماهیها پارهای از این گیاهان را میخورند. دی اکسید کربن در تاثیر دم زدن و گندیدگی رها میشود تا مجدد به عمل رود. فیتوپلانکنونهای مردهی دیگر به ته دریا می روند و کربن در آنجا حل میگردد. پارهای از این کربن مجدد بر تاثیر بادهای مشقت بار و تکان آب به هوا رویه می یابد.
در آن اتفاق مشخص نشد بعداز چه رویاعطا کرد شدیدی، مانند احتمالاً فوران حریقفشان یا این که لغزش لایهی زمین، یا این که زلزله، دریاچه، دی اکسید کربنی را که در ته خویش انبار کرده بود «بالا آورد»، گویی درِ شیشهی نوشابهی گازدارِ گرم گردیدهای را گشوده کرده باشند. ابر ناپیدایی از گاز، زمین را یادگرفت و هزار و هفتصد نفر را کشت. فوران مشابهی در سال 1984 در دریاچهی مونون (در به عبارتی قربت) سی و هفت نفر را معلم خصوصی فیزیک در مشهد کشت.
محققان برآورد مینمایند در دهههای قبل آدم هر ساله به صورت میانگین نزدیک به پنج و نیم میلیارد تُن کربن با سوزاندن سوختهای فسیلی به جو نبی میباشد، در حالی که اسباب و اثاثهای اندازهگیری صرفا معدل مقداری بیش تر از سه میلیارد تُن در سال را تصویب کردهاند. پییترتنس (از ادارهی ملی اقیانوس نگاری و جو امریکا) ذکر داشت: «ارتقاء حقیقی و واقعی کربن را با تمرکز فراوان میدانیم. سازه براین دو و نیم میلیارد بدن کربن هر سال جایی میرود البته نمیدانیم کجا)).»
اقیانوس بازه هاست نهانگاه عمده فرض گردیده است. فیتوپلانکتونها (گیاهان ریزِ آبیرنگ) با فوتوسنتز، دی اکسید کربن را مصرف مینمایند. (پلانکتون مو جود خاصی وجود ندارد بلکه دستهای میباشد از گیاهان و جانوران ریزِ شناور در آبِ سطحی، که به عنوان مثال، پارهای از جلبکها و پارهای از آمیبها را در بر می گیرد. فیتوپلانکتون، پلانکتون گیاهی میباشد، در قبالِ زوئوپلانکتون که پلانکتون جانوری میباشد.) بعد از مرگ، قالبی فیتوپلانکتون تهنشین میشود و مقدار مقداری کربن را به خویش به ته میبرد
البته تحقیقهایی هم وجود دارا هستند که نماد دادهاند که اقیانوسها نمیتوانند واحد سنجش دی اکسید کربن ناپدید گردیده را توجیه نمایند. تنس خاطرنشان کرد: «در حال حاضر به لحاظ میرسد که آنچه به اقیانوسها میرود بسیار اندک میباشد که بیشخیس آن به مملکتهای معتدل نیمکُرهی شمالی میرود. اما اینگونه وجود ندارد که ما به مکان معینی پی برده باشیم. هنوز صحیح نمیدانیم کجا میرود.»
گیاهان بی آبی نیز با فوتوسنتز، دی اکسید کربن را جذب مینمایند. اما محققان میگویند به نقص میقدرت گیاهان بهخصوص یا این که حیطههایی از سیاره را معین کرد که مقدار هنگفتی گاز را به خویش بگیرند
یکی جاهای در مظان اتهام، ماندابهای گندیده میباشد. گنداب و بیشههای گندابی مقدار فراوانی دی اکسید کربن جذب مینمایند. باران اسیدی پرورش خزه و گیاهان گندابی را تحریک مینماید. کلینجر گمان داشت کهاین رشد می بایست جذب کلی گاز را در بیش تر از نیم قرن قبلی افزوده باشد. وی خاطرنشان کرد: «زمینهای گندابی، نیروهای بومشناختی مؤثری میباشند و تردیدی وجود ندارد در چرخهی کربن نقشی عمده داراهستند.»
توضیح صورت: گیاهان ریز زنده به اسم فیتوپلانکتون، دی اکسید کربن را جذب مینمایند و ماهیها پارهای از این گیاهان را میخورند. دی اکسید کربن در تاثیر دم زدن و گندیدگی رها میشود تا مجدد به عمل رود. فیتوپلانکنونهای مردهی دیگر به ته دریا می روند و کربن در آنجا حل میگردد. پارهای از این کربن مجدد بر تاثیر بادهای مشقت بار و تکان آب به هوا رویه می یابد.
کیهانی مهیا مینماید.